ทำไมหัวใจของคนมันเป็นอะไรที่เข้าใจยากขนาดนั้น...

ความรักมันน่าจะเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรือที่ทุกคนควรจะมีต่อกัน แล้วก็ควรจะดีใจกับการมอบความรัก และ การถูกรัก มิตรภาพจะยั่งยืนก็ต่อเมื่อทุกคนมีความรักที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน รักกันโดยที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆให้รำคาญใจ ไม่มีข้อแม้ หรือกระทั่งข้อเปรียบเทียบ...

คนที่ยืนมองอยู่ตรงกลางของด้านทั้งสอง(หรือมากกว่า)แบบเรา
ที่ได้มีโอกาสรับรู้เรื่องราวของเพื่อนๆที่รัก
เป็นกำลังใจและรับฟังทุกคนเสมอมา
จะเป็นไปได้บ้างไหมที่จะได้รับความเห็นใจและเข้าอกเข้าใจจากคนรอบข้างบ้าง
จะรับรู้กันได้บ้างไหมว่าคนนี้ก็มีหัวใจ และ เหนื่อยล้า
และอยากมีตัวตน มากกว่าคำว่า กันชน หรือ ถังขยะ...

ไม่ขออะไรมาก นอกจากความรักที่เพื่อนคนนึงควรจะได้รับอย่างเท่าเทียม...